My Lisbon Story

Na Targu Złodziei

Mówiłam, I mówić dalej będę, że kto na Alfamie i Gracie nie był (I nie poczuł...hmm...dosłownie..) to Lizbony nie zna.

W te części metro nie dojeżdża, ale to sama przyjemność przespacerować wąziutkimi alejkami, no i jak pożytecznie dla ciała- górka, schodki, górka, okrążenia.. biada spacerowiczom w szpilkach ;)

A jakby tak spacerować tam co dzień to gwarantowane mięśnie ze stali ;) W każdym razie warto choćby w jakiś wtorek lub jak my w sobotę tam zawitać, jak my, co by o targ staroci zahaczyć. Feira de Ladras to dosłownie Targ Złodziei i owszem perfumy Hugo Boss i płyty są raczej nieznanego pochodzenia, ale więcej jest wiekowych Portugalczyków którzy sprzedają, (a raczej wystawiają, bo nie wierzę że na niektóre rzeczy istnieje jakikolwiek popyt) starocie z domu. Znaleźć można dosłownie wszystko od lakierów Chanel po przepalone żarówki ;) dosłownie- oba obiekty moje oko przyuważyło :D

Już od Martim Moniz ciągniemy się w klimacie zakupowym że tak powiem, bo idziemy na Grecę przez dzielnicę sklepów z przemysłem chińskim, mniej i bardziej zbędne rzeczy wypełniają sklepiki po brzegi, sprzedający wyglądają jak bracia;) Wychodzimy stamtąd na placyki koło kościołów Graca, św. Vincenta, tu śpiewała Amalia Rodriguez ale nigdy nie pamiętam w którym ;(

Za kościołem już widać tłumik, tubylcy którzy mówią że można tu kupić tanie i dobre rzeczy i wszędobylscy turyści polujący na zdobycz, którą przywiozą do swojego kraju i będą opowiadać wątpliwą historię wiekowego przedmiotu.

Za łukiem rozpościerają się place obłożone kocykami, właściwie na początku są to bardziej profesjonalne działalności gospodarcze hinduskie, indiańskie, przemysł fonograficzny i rękodzieła z czasów obecnych ;)

Dopiero w dalszej części na kocykach rozłożyli swoje skarby seniorzy lizbońscy.

Ale ci bardziej niż handlem zajęci są plotkami i oglądaniem nawzajem swoich dobytków – kolekcja monet, znaczków, starych kartek po okazyjnej cenie 50 centów za 10 sztuk… Babuszki wykładają broszki, kieliszki, serwetki, śmiech, gwar, targowanie się jak najbardziej wskazane, muzyka a jakże, Amalia w tle…

Spędzamy godzinkę maszerując między kocykami, ciągną się i ciągną zbiedniałyśmy o 50 centów, wzbogaciłyśmy się o stare filiżanki, po wyparzeniu bica smakuje wyśmienicie i po portugalsku ;)

posted by magda_kendik @ 12:49 AM